भगवान जान्दिन तर नित्य पूजा जान्दछु
मोक्ष जान्दिन तर जीवनको नश्वरता जान्दछु
नसोध पटक पटक माया लाग्छ भनेर ?
माया जान्दिन तर तिम्रो रिक्तता जान्दछु - !
कविताहरु - पृष्ठ ५५
लेखकहरू
Premil yugalai abhishapta parna, janmanchan rawan
Aadar, bhakti, sewa ma utsarga huna, janmanchan shrawan
Lakshya, sankalpa, kutaniti sikauna, janmanchan arjun
Aatankko aafnai chakra-byuha ma fasera marechha laden- |
जीवन हर्षित छ
आकर्शित छ,
अर्थपुर्ण छ
बिरङ्गीत छ
अनी रोमान्चित
यहाँ साकुरा फूल्दा ...
यहाँ पैयु र आरु
बेली र चेरी फूल्दा ..
ह्वाङ नदीको सेरोफेरो
बाटा र गल्लीहरु
छेवैको सउल पार्क
अनी नदी किनार,
कुनै नवजवानी युवती
पहिलो रजरस्वाल,
हुर्किन्दै गरेको बैश झै
सेताम्य छ,
राताम्य छ
पहेलपुर....
अनी बिरङीत ...
साकुराका फुलहरुले ..
पैयु, चेरी र आरुका फुलहरुले ।
संसारै घुमियो भएर विषयी मीठो विषै पो पिएँ,
लेख्थें धेर वितर्क तर्क मनमा उल्टो भई पो जिएँ,
आयो धेर तनै प्रलय भो आगो जल्यो लौ जलोस्,
भावै मात्र फिंजे तथापि ‘सबको सङ्कल्प हाम्रो फलोस्’ ।
'Ma' mane euta mech
Euta aasan euta ades
Tara chha euta mahatwa wishes
Char khutta gatishesh
'Ma' mane euta mech
Timi maya mero, mutu bhanda najik
Timi chhaya mero, aankha bhanda najik
Timi smriti mero, anubhuti bhanda najik
Timi spandan mero, jiwan bhanda najik - !
Aagatko aasha jiwit rakhna
Bigat preranako srot ho bhane
Bartaman prayogko samaya
Jasle bigatko kamjori janyo
Usle bartaman ma hanyo
Usailai bhavishyale manyo
Usailai bhavishyale manyo ?
यमुनाजलमा बज्दछ मुरली !
जलमा बुलबुल रुन्छन् पिलपिल !
रुन्छन् कलकल !
यो तटको, वन छाया छवियुक्त
यौवन, यौवन !
दिवानिशाको छाया अङ्कित,
वियोगमिलनको क्रीडाभूमि,
वृन्दावन !
यो मिलनको रोइरहेको इतिहास !
याद रुँदाको बास !
पिरली चल्दछ एक अगोचर मुरलीमा
यस स्थलमा रे
प्रेमी प्राणहरुको बतास !
सरिताको छ सागररोदन !
एक सुनौली सन्ध्या पछाडि,
खोजी, खोजी,
पौडिरहेछन् जलमा क्रन्दन,
जलमा क्रन्दन !
अबोला निशा छ चिहान सरि यो,
कब्र उपरका क्रन्दन सरि
आँसु बिन्दिए स्वर्ग भरि रे,
स्वर्गभरि !
विश्वका अघिपति रुन्छ यहाँ,
आफ्ना फूलहरुमा !
आफ्ना मृत्यु र परिवर्तनका
आदिम, स्वनिर्मित नियम रुपका
भूलहरुमा ! भूलहरुमा !
आफैं घोची आफ्नो छाती
शूलहरुमा ! शूलहरुमा !
जिन्दगी एउटा यात्रा रहेछ,
कहाँ कहाँ पुग्नु पर्ने,
माया एउटा ऋण रहेछ,
दिए पछि तिर्नु पर्ने ।
जन्ती भन्दा मलामी बढी जाँदा
शरीर मात्र हैन, मनै खरानी हुदा
अचेतन, उच्छवास लिन्छु म किन्चित
सन्त्रास भित्र दिवास्वप्नका शिशा बोक्दा- !
